Description
Ek staan nie bo die aarde nie
ek behoort daaraan.
My voete ken
die taal van stof
en reën.
Die swaar van seisoene,
die stilte ná verlies,
die sagte koms van lig
deur oopgebreekte wolke.
Ek het geleer
dat groei nie altyd groen lyk nie
soms is dit bruin grond,
oop hande,
en die moed
om weer te bly staan.
Onder my
dra die aarde alles:
wortels, herinnering,
En stadig,
sonder geraas,
word mens weer
geanker.
